Flamenco

GARROTIN – taniec o żartobliwym charakterze wykonywany z kapeluszem; nie należy do głównego nurtu flamenco, melodia jest zapożyczona z folkloru Asturii, zaś taniec stał się popularny w epoce cafe cantante…

PETENERA – pieśń ma swoje korzenie w muzyce żydowskiej, a we flamenco pojawiła się za sprawą śpiewaczki zwanej Paternerą, a następnie została upiększona i spopularyzowana przez Niñę de los Peines…

FARRUCA – styl wywodzący się spoza Andaluzji, z folkloru galicyjskiego o parzystym rytmie i rzewnej melodii; jako taniec został zinterpretowany po raz pierwszy przez Faico (1932-93) i przez długi czas…

BULERÍAS – (czyt. bulerijas , od hiszp. burlería – żart, psota) najbardziej popularne palo w grupie flamenco festero. Bez niego nie odbędzie się żadna fiesta, święto czy też wydarzenie towarzyskie…

TANGOS – należy do nurtu flamenco festero, czyli stylów radosnych, granych na fiestach. Tangos oparte jest na zmysłowym, pulsującym rytmie na 4; tańczone w bardzo kobiecy sposób, na zgiętych kolanach,…

SEVILLANAS - jedyny styl we flamenco, który ma jedną, stałą choreografię i tańczony jest w parach, z tym że w parze mogą tańczyć dwie kobiety. Sevillanas należy do folkloru andaluzyjskiego…

MARTINETE – jeden z najstarszych stylów we flamenco, śpiewany pierwotnie przez Cyganów pracujących w kuźniach. Aby nawiązać do tej tradycji, martinete wykonuje się bez akompaniamentu gitary, jedynie do rytmu wybijanego…

SIGUIRÍYAS (czyt. sigirijas) – podstawowy styl arte jondo (czyt. hondo) zwanego inaczej cante jondo (z hiszp. głęboka pieśń )nurtu najbardziej poważanego we flamenco ; obok toná uznawany za archetyp tej…

TARANTO – styl pochodzący z Almerii, górniczej prowincji Andaluzji, zaliczany do grupy cante minero (pieśni górników); Początkowo śpiewany był ad libitum, jako taranta, aby w latach 40-tych zainteresowali się nim…

SOLEÁ POR BULERÍA – jest szybszą i bardziej rytmiczną wersją soleá. Compás również dwunastkowy z mocniejszym akcentem na 12, które wydaje się być początkiem frazy. W porównaniu z soleares, solea…